Dag 1 – Hoop

10 februari 2017 - Thema: | Neelke de Fijter

Vandaag zijn we aangekomen in Boedapest. Enigszins moe (we waren om 7.00 u. op vliegveld Eindhoven), maar heelhuids, gelukkig.

Nadat we hartelijk waren ontvangen met een maaltijd en ontmoeting, kregen we een rondleiding door Oltalom. Oltalom (betekent: Bescherming) is een multifunctioneel daklozenopvang in het centrum van de stad.

Er is een peuterspeelzaal waar kinderen (vaak Roma) terecht kunnen. Het is er gezellig en de muren zijn beschilderd met vrolijke schilderingen van bijvoorbeeld Winnie de Pooh. Voor deze kinderen wordt gezorgd, ze kunnen spelen. Een rijtje bekers met tandenborstels in de badkamer vertelt mij dat ze hygiëne krijgen aangeleerd. Een hoopvolle plek.

Er is een school, waar studenten allerlei studies kunnen volgen. Onderwijs is uiteraard belangrijk voor goede kansen voor de toekomst.

Er is ook een opvang waar ongeveer vijftien vluchtelingen verblijven. Hongarije is een land waar de regering niets voor vluchtelingen wil doen. Er wordt angst en haat gezaaid en de bevolking van het land reageert verschillend op mensen die zich hier willen vestigen. Dit jaar wil de regering het volgende doen: alle vluchtelingen met een status mogen blijven, de rest moet weg. Naar een ander land. Niet meer in Hongarije. De kampen zullen sluiten. Slechts vijf vluchtelingen per dag mogen asiel aanvragen. Oltalom is samen met een andere instelling de enige plek waar vluchtelingen terecht kunnen, zolang ze dat maar nodig hebben. Wat mooi dat deze organisatie tegen de stroom in roeit.

Er is een ziekenhuis waar ongeveer zeventig daklozen terecht kunnen. Daarbij is ook een gezondheidscentrum met onder andere een tandarts, fysiotherapie en een 24-uurs dienst van artsen en verpleegkundigen.

En dan is er de ‘overdekte straat’, een plek waar daklozen bijna de hele dag – en ook nacht – kunnen zijn. Ze krijgen een maaltijd en er zijn activiteiten. Mooi natuurlijk dat die mensen hier terecht kunnen, maar ik werd geraakt door de troosteloosheid van hun situatie. Mensen die hier de hele dag zijn, omdat het buiten koud is. Ze hebben geen huis. Geen eigen bed. Mensen die zomaar wat voor zich uit zitten te staren. Geen doel. Niemand die naar ze omziet. Geen hoop? Mij schoten de tranen bijna in de ogen. De leegheid in de ogen, de armoedige omstandigheden. Gelukkig kunnen ze hier wel terecht…

Vertelt iemand hen over de hoop die er is in Christus? Maar wat betekent dat eigenlijk praktisch als je niets en niemand hebt? Een goed gevoel? Een God die van je houdt? Natuurlijk, maar daar krijg je praktisch gezien geen volle maag van. Dat gebeurt pas wanneer wij, als christenen, in actie komen. Die hoop en die liefde van God handen en voeten geven. ‘Want Ik had honger en u hebt Mij te eten gegeven. Ik had dorst en u hebt Mij te drinken gegeven. Ik was een vreemdeling en u hebt Mij in uw huis uitgenodigd. Ik had niets om aan te trekken en u hebt Mij kleren gegeven. Ik was ziek en u hebt Mij opgezocht. Ik zat in de gevangenis en u bent bij Mij geweest.’ (Mt. 25: 35-36)


--- Ontdek meer over onze huidige campagne ---

Meer informatie over onze huidige campagne

16 september 2019

Ds. István Molnar uit Királyhelmec (Slowakije) stuurde ons een bedankbrief voor de bijdrage aan de organisatie van een kinderkamp in zijn gemeente “Hartelijk bedankt voor de geldelijke ondersteuning. Onze gemeente heeft 250 euro gekregen voor de organisatie van het... Lees meer