Discriminatie

10 mei 2021 - Thema: , , , , | Neelke de Fijter

De laatste jaren ben ik iemand geweest die echt probeert te vermijden om over discriminatie op basis van nationaliteit en religie te spreken. De reden is dat ik me heb gerealiseerd dat we als Roma en evangelische christenen in onze gemeenschap genoeg hebben laten zien wie we zijn en wat we geloven.

Om eerlijk te zijn heeft elke aanval op religieuze gronden, omdat ik een voorganger en lid van de evangelische kerk ben, mij diep gegriefd. Ik heb vaak angst gevoeld vanwege meerdere bedreigingen, van een pak slaag tot het niet binnen kunnen gaan van bepaalde dorpen waar ik dien, en bedreigingen tegen bepaalde mensen met wie ik een deal ergens over had gesloten. Meerdere keren ben ik na een kerkdienst ’s avonds gevolgd als ik naar huis ging.

Ik geloof oprecht dat de Heer me heeft gered en dat Hij me tot op de dag van vandaag beschermt, dus recentelijk heb ik niet eens aandacht besteed aan discriminatie.

Onlangs hadden we een team van broeders en zusters uit Amerika op bezoek. We hebben Romagezinnen bezocht, getuigd, hulp gebracht, gebeden met mensen en gezondheidschecks voor kinderen en volwassenen georganiseerd.

Ik bracht gasten naar een dorp waar we geen kerkgebouw hebben: ik breng de gelovigen daarvandaan altijd naar de kerk in Kucura. We parkeerden voor het huis. Echt het smerigste huis, zowel in de voortuin als achter het huis. Iedereen kan tot de conclusie komen dat hier Roma wonen.
Tegenover dat Romahuis is een café met een grote parkeerplaats. Een van onze gasten had het busje op de parkeerplaats voor het café gezet.
Een paar van ons gingen op bezoek bij het gezin en we brachten hen eten en cadeautjes voor de kinderen. Onze gastheren waren zeer verheugd met het bezoek.
Het Romagezin heeft zelf veel problemen: van armoede, werkeloosheid, het niet bezitten van documentatie en kinderen die niet regelmatig naar school gaan, tot ook problemen rondom hekserij. Een van de vrouwen die in het huis woont, zegt dat ze niet aan hekserij doet, maar dat ze mensen helpt.

Terwijl de dokter de kinderen onderzocht, getuigden wij tegen de volwassenen van de Heer, waarna twee vrouwen besloten om Jezus in hun leven te accepteren. Een van hen was de vrouw die zich bezighield met hekserij. Terwijl ze het zondaarsgebed bad, manifesteerde zich dat in haar lichaam: haar lichaam was aan het schudden, haar maag bewoog snel en het was duidelijk dat satan niet wilde dat ze zich bekeerde en tot Jezus kwam. Wij waren dolblij, omdat twee zielen tot de Heer waren gekomen. We begroetten elkaar met vreugde en gingen naar buiten. Ik zag meteen dat het busje niet langer op de parkeerplaats bij het café stond. De broeder die het busje reed, kwam verontwaardigd naar me toe en vroeg of ik problemen had met deze mensen. Ik zei: “Nou, elke keer dat ik hier kom, komen ze naar buiten en zeggen ze wat tegen me. Maar ik hoor niet zo goed, dus ik negeer hen.” Toen begon deze broeder te vertellen hoe een groep mensen uit het café naar buiten was gekomen en begon te schreeuwen dat ze direct weg moesten gaan en dat wij allemaal het dorp moesten verlaten. Ze noemden ons ‘een sekte’ en ‘zigeuners’. Eén man kwam zelfs op het busje af gelopen en het leek alsof hij wilde gaan vechten. Onze gasten waren doodsbang, omdat ze zich heel ongemakkelijk voelden: ze konden nu zelf voelen hoe het is om Roma en evangelische christen te zijn.

Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik voelde me beschaamd vanwege de gasten en ik was bang vanwege het feit dat ze zeiden dat we het dorp meteen moesten verlaten en dat er anders problemen zouden komen. Meteen herinnerde ik me ook het begin van 2000: we waren bij een conferentie met een bus vol mensen. Na de dienst werden we aangevallen: er werden stenen naar ons gegooid en molotovcocktails en meerdere mensen raakten gewond. We konden, vergezeld door de politie, ternauwernood ontsnappen.

Ik zei tegen de gasten dat ze naar een ander gezin moesten gaan. Terwijl Mirko reed, bedacht ik me hoe ze mij ook hadden bedreigd, maar dat God het me niet had laten horen en verstaan. Ik begon het te ervaren als een zegen, want ik word vervolgd omwille van Christus. Ook begon ik eindelijk te begrijpen waarom dat gezin alle contact met mij had gemeden de laatste weken.

Dit alles heeft me op het punt gebracht dat we – nog meer – moeten bidden dat discriminatie zal verdwijnen uit ons land.
Allerlei vragen gaan door mijn hoofd: waarom en in welke mate zijn we tweederangs burgers? Zien ze niet wat we allemaal doen?

Ik ben al twintig jaar betrokken bij dit werk en ik heb veel discriminatie ervaren. Ik zou er veel meer over kunnen schrijven, maar ik hoop dat dit bericht jullie aanmoedigt om voor ons te bidden.

Zegen, Aleksandar (Servië)

 


--- Ontdek meer over onze huidige campagne ---

Meer informatie over onze huidige campagne

26 mei 2021
Thema:

Helaas, u bent niet gemachtigd deze pagina te bekijken. Wellicht moet u eerst inloggen om toegang te krijgen tot deze pagina. Lees meer

20 mei 2021

Stichting HOE (Hulp Oost-Europa) in Barneveld kijkt net als de rest van de wereld terug op een bewogen jaar 2020. De reguliere inkomsten daalden, maar dankzij een bijdrage van de RD-actie voor Moldavië kwam er uiteindelijk ruim 3 ton... Lees meer

Als jongerencommissie van stichting HOE willen we jongeren uit Nederland in verbinding brengen met mensen in Oost-Europa. We hopen jongeren bewust te maken van de welvaart en vrijheid die we in Nederland soms als vanzelfsprekend ervaren. We willen ze... Lees meer