Grote behoefte aan Woord van God

14 april 2020 - Thema: , , , | Neelke de Fijter

Hallo,

Enkele verhalen en een verslag over de verdeling van middelen.

Donderdag kreeg ik geld en Vladimir en ik besloten om eerst naar de Lidl te gaan om eten te kopen. Toen we daar aankwamen, waren er ongeveer zestig mensen die voor ons in de rij stonden. We gingen daarom naar een andere winkel waar we eten, ontsmettingsmiddel/hygiëneproducten en fruit kochten.

Donderdagavond besloten we dat we in Kucura elke dag wat eten willen delen via onze gaarkeuken en dat we grotere pakketten willen maken voor families met een dringende nood.

Alles was geregeld en ik was bijzonder blij voor de ouderen, want ze hadden tegen me gezegd dat ze al een maand geen fruit hadden gezien of gegeten. Wij hadden sinaasappels, appels, citroen en kiwi gekocht.
We hadden ook ontsmettingsmiddel gekocht voor de ouderen, zodat ze hun eigen huis kunnen desinfecteren.

Vrijdagmorgen begonnen we met uitdelen.

Het eerste huis was een kleine schok voor me: toen ik bij de deur kwam was het stil, als een gevangenis. Toen zei oma tegen me: “Kom binnen, de deur is open.”
Ik had natuurlijk de nodige maatregelen getroffen en droeg een mondkapje en handschoenen.
Binnen zat oma in een kamer met een deken om zich heen. Ze zag eruit alsof ze psychische problemen had.
“Dominee, het is goed dat u er bent.” Eerst gaf ik haar een mondkapje dat ze omdeed en daarna konden we praten.
Ze zei: “Het is koud binnen, voel je het?” Ik zei: “Ja, het is een beetje koud.” Er was een vuur voor warmte, een stuk oud brood lag op tafel en medicijnen lagen bij het brood.
Toen ik haar vroeg wat ze ’s morgens at, zei ze: “De laatste vijf dagen eet ik oud brood. Alleen dat en water, zodat ik mijn medicijnen in kan nemen.”

Ik liet mijn hoofd zakken…

Ik liet haar zien wat ik bij me had voor haar en pakte de geschenken en het fruit en begon haar uit te leggen over het desinfecteermiddel en hoe ze het moest gebruiken, maar ze luisterde niet. Ze pakte snel het fruit en probeerde het open te maken. Ze pakte de citroen, sneed hem open en begon te eten. Haar handen trilden.
Ik zei: “Rustig aan, er is meer.” Ze zei: “Dominee, ik heb al een maand geen fruit meer in huis…” Toen we klaar waren, bad ik voor haar en ging ik naar buiten, naar de tuin. Ze kwam naar buiten en riep me weer: “Dominee!” “Ja,” zei ik. “Vergeet me alstublieft niet.”
O, wat was het moeilijk. Het was als een kind dat alleen moet wonen en niemand heeft die ervoor zorgt. Ik ging terug en zei: “Ja, ik kom terug.”

We gaan van huis tot huis, delen maskers uit en leren de mensen hoe ze die moeten gebruiken, hoe ze moeten desinfecteren. Allen keken me aan en luisterden aandachtig. Voor de kinderen in de huizen maakte ik ook fruitpakketten.

“Dominee, bent u niet bang om corona te krijgen als u ons ouderen bezoekt?” “Een beetje,” zeg ik, “maar we bidden en vertrouwen op God.” Ze zegt: “Ja, maar dominee, wie komt ons eten brengen als u het niet zou doen?” En oma begint mijn handen te kussen en haar tranen vallen op mijn handen. “Doe dat nou niet; God stuurt dan wel een andere persoon.”
Ze zegt: “Dominee, wilt u met mij eten? Ik eet al een maand alleen. Alstublieft?” Ik stem toe en ze maakt wat brood, leverpastei en melk klaar uit het pakket dat we voor haar hebben meegenomen. Ik eet er een beetje van om haar een plezier te doen. Aan het eind zegt ze: “U bent een engel. Ga en blijf sterk in de Heer.”

Uur na uur, met veel tranen en ook vreugde, was de dag voorbij gegaan.

Ik kwam in een Romastraat. Alle kinderen kwamen naar me toe gerend en wachtten tot ik hen een knuffel zou geven. Ik zei tegen hen allen: “Ik hou zo veel van jullie.”
De moeders kwamen ook om eten te halen en ze vroegen me of ik de ontsmetting van de huizen en het Romakamp kon organiseren. Ik zei dat dat duur is en dat we daar veel geld voor nodig hebben. Een vrouw zei tegen me: “Maar u leert ons dat we bidden en dat God antwoordt.” En dus baden we met elkaar voor een mogelijkheid om de Romakampen en huizen waar we komen te desinfecteren.

Ik had ook een heleboel Bijbels bij me, omdat ik ook Bijbels wilde uitdelen. Eén vrouw stuurde me bericht: “Ga naar mijn moeder en geef haar er één.” O, maar haar moeder was strikt orthodox en ik dacht dat het een probleem zou zijn en dat ze de Bijbel niet aan zou nemen. Ik stopte voor het huis en stond buiten met een Bijbel in mijn hand. Twee van de buren keken naar mij en de Bijbel en wachtten…
Ik ging naar binnen bij de vrouw en ze kwam naar me toe. Ik zei: “Ik heb een Bijbel voor uw dochter. Ze vroeg met er één te brengen.” De vrouw zei: “Bedankt, mag ik ook een Bijbel voor mezelf?”
Ik stond als aan de grond genageld toen ik dit hoorde. Deze vrouw zei tien jaar geleden zulke slechte dingen over mij en onze kerk, ze was echt een vijand. Ik vroeg haar de vraag te herhalen en ze zei met klem: “Ik wil graag een Bijbel.” Dus ik gaf haar er één.
Ze zei tegen me: “Oké, ik zou graag willen dat u voor me bidt.” Halleluja, God maakt een hart van steen zacht voor Zijn Woord!

De twee buren stonden nog steeds te wachten en zeiden: “Kunnen wij alsjeblieft ook een Bijbel krijgen?” Ik gaf hen er ook één.
Maar op maandag had ik geen Bijbels meer. Ik heb dus veel Bijbels nodig: bid dat ik naar Belgrado kan gaan om Bijbels te halen.

Er is grote behoefte aan hulp, maar ook aan het Woord van God.

Bedankt voor jullie steun. Als iemand wil helpen met de ontsmetting van alle Romakampen en -huizen, neem dan alsjeblieft contact op met HOE.

Alex

 


--- Ontdek meer over onze huidige campagne ---

Meer informatie over onze huidige campagne

13 juli 2020

Deze drie kanjers, @raylenkers, Cania en Sherril, voeren actie! Helpt u/help jij mee? Ze komen graag bij jullie langs (Ermelo, Harderwijk en Putten) om de lege flessen op te halen. Jullie mogen ze natuurlijk ook bij ons brengen 😀.... Lees meer

Vrijwilliger in de spotlight – Menno Zetzema Ongeveer tien jaar ben ik inmiddels betrokken bij het werk van stichting HOE, als regiocoördinator en sinds dit jaar ook als bestuurslid. Ik ben hoofdzakelijk werkzaam in het middelste gebied van Roemenië,... Lees meer