Zaterdag 26 september
Reisverslag door Nieske Selles – ten Brinke
Vandaag weet ik voor het eerst even niet hoe ik moet beginnen…
We hebben veel meegemaakt en intense indrukken opgedaan. Vandaag hoefden we voor het eerst niet lang in de bus, maar bezochten we verschillende projecten van HOE, vlakbij de plek waar we nu verblijven.
We deelden ons op in twee groepen. Bouwina en Margreet begeleidden beiden een groep deze dag. De helft van de groep ging eerst naar Central Home in Feketic, de andere groep bezocht een Roma gemeenschap.
Het project in Central Home
We werden opgewacht door Samuel en Renate, een echtpaar dat met hun vier kinderen toegewijd werkt in Central Home, een gebouw dat hoort bij de Hervormde Kerk van Servie. Zij bieden hier een dagbesteding aan mensen met een verstandelijke en/ of lichamelijke beperking. Ook is er wekelijks kinderevangelisatie en in de zomer zijn er vele zomerkampen. Daarnaast komen hier regelmatig jongerengroepen uit Nederland, om hen te helpen bij het werk in en rondom het gebouw, het kinderevangelisatiewerk en het werk onder de Roma.
We bezochten vandaag de dagbesteding voor de mensen met een handicap. Het was ontroerend om samen muziek te maken voor God, samen te bidden en te horen hoe hier met de mensen wordt gewerkt aan een zinvolle daginvulling. Er is meer werk dan dat er werkers zijn… Men zou zoveel meer willen, maar helaas ontbreekt de mankracht. We werden over en weer bemoedigd.
Tussen de middag kwamen we als volledige groep weer samen en hebben we een lunch ontvangen. Er was zelfs een taart gemaakt voor HOE, in verband met het vijfigjarig bestaan.
Aleksandars werk onder de Roma bevolking
In twee groepen zijn we bij twee verschillende Roma groepen geweest. Meteen als je van de openbare weg af rijdt, het zanderige zijpad op, zie je de veranderende omgeving. Een open vuilnisbelt, Kleine, half afgebouwde huisjes, veel kinderen op blote voeten, veel loslopende honden en mannen en vrouwen zittend voor hun huisjes of aan de kant van het pad.
Toen een paar kinderen door hadden dat Aleksandar er aan kwam, renden ze naar de busjes toe, hun ouders kwamen er achter aan. De kinderen lieten zich door Aleksandar omarmen en samen met hem zongen ze een paar Bijbelse liedjes. Een vrouw uit de gemeente van Aleksandar deelde iets uit het evangelie, over het leren van elkaar als verschillende generaties. Oudere vrouwen mogen jonge vrouwen onderwijzen, jonge vrouwen hun kinderen. Ze richtte zich met name op de vrouwen die er waren. Aleksandar opende zijn bus en wij als groep mochten kleding, voedsel en verzorgingsproducten uitdelen. Daarna waren er twee Roma-gezinnen die ons graag hun huisjes wilden laten zien.
Het was schrijnend om te merken hoe de kinderen zich aan ons, vreemde volwassenen, vastklampten. Ik besefte dat dit niet goed was: kinderen die volslagen vreemden meteen vertrouwen, lichamelijk contact met hen zoeken en niet meer loslaten…. Dat is niet hoe het hoort te zijn. We hebben de kinderen en hun ouders in ons hart en met woorden gezegend en iets van Jezus’ liefde met hen kunnen delen.
Terug in het hotel was het tijd voor ‘even niets’. Dat was erg fijn, na bijna vijf volle dagen. Om 19.00 uur dineren we hier in het hotel, en morgen hopen we twee kerkdiensten hier in de omgeving mee te maken. Een kerkdienst van de Hervormde Gemeente en een kerkdienst met de Roma. We kijken er naar uit om samen als leden van hetzelfde lichaam van Christus de zondag te vieren.
De dag in beeld
